Kemur ekki beinlínis á óvart

Ekki get ég sagt að þessi frétt hafi beinlínis komið mér á óvart. Það er hins vegar afar jákvætt að sjá að niðurstöður vísindarannsókna hallist frekar með lífrænu heldur en ólífrænu og að þær nái í almennri athygli.

Persónulega þarf ekki niðurstöður af þessu tagi til að sannfæra mig þar sem eitur er nokkuð sem mig langar ekki til að borða. Ég á eiginlega bágt með að skilja þá hugsun að það að eitra matvæli til að geta framleitt meira af þeim sé betra heldur en að eitra þau ekki og framleiða mögulega aðeins minna til skamms tíma.

Eitthvað er sérdeilis bogið við rökin því samkvæmt þessu er eitraður matur betri en óeitraður á þeim forsendum að meira sé betra. Er semsagt betra að eiga marga ónýta banana heldur en nokkra góða? Önnur skekkja er sú að til langs tíma er magnið það sama samkvæmt langtímarannsóknum en framleiðslan öll umhverfisvænni með tilliti til bæði vatnsnotkunar og ástands jarðvegs.

Af þessum ástæðum og mörgum öðrum skil ég ekki hvers vegna eitraður matur er ekki sérmerktur sem slíkur í stað þess að merkja þurfi matvæli sérstaklega sem ræktuð eru með heilbrigðum aðferðum. Hvers vegna að eitra matinn til að framleiða meira til skamms tíma og hvers vegna að kaupa svoleiðis rusl ef hjá því er komist? Eins og hið nýkveðna segir: Betri er ætur matur en eitraður...

Fyrir þá sem vilja vita meira um hvað felist í hugmyndinni um lífræna ræktun bendi ég á:
økologi.dk
Lífrænt í Evrópu
Áhugaverð grein á wikipediu um lífræna ræktun með ótal tenglum
Um staðla og merki til að bera kennsl á lífrænt í boði wikipediu
Hvað er skordýraeitur?

Allir á móti öllum

Oft á tíðum finnst mér sem heilsuumræðan ætli að eta sjálfa sig lifandi. Hvað á ég við með því? Jú, einn þjálfari sérhæfir sig í einni tegund þjálfunar og predikar hana sem hið endanlega svar við öllum heilsuvandamálum nútímans. Oft leiðast predikanirnar út í að telja upp vankanta og ófullkomnanir annara aðferða og þegar komið er út í þá sálma hefjast rifrildi og upphafleg markmið gleymast, þetta verða eins konar trúarbrögð.

Oft hefur fólk eitthvað til síns máls og vissulega eru æfingaprógrömm og aðferðir misvel úr garði gerðar, eins og gengur. Að mínu mati hefur þessi umræða hins vegar ruglað hinn almenna leikmann í ríminu og svo mjög að sumir leggja ekki einu sinni út í að æfa, einfaldlega allt of flókið fyrirbæri.

Leitin að hinu fullkomna æfingaprógrammi er hafin og hún mun taka langan tíma, það langan tíma að við ættum að æfa eitthvað á meðan. Þetta er að sumu leyti eins og að skrifa ritgerð, sama hvað maður leitar lengi að heimildum þá kemur ekkert út nema maður skrifi. Það er mikilvægt að setja undirbúningsferlinu ákveðin tímamörk og hefjast handa eftir það.

Hvers vegna að velta okkur upp úr smáatriðum eins og hvort sé betra að gera fjögur sett eða fimm þegar samfélagið stendur frammi fyrir umtalsvert alvarlegri vandamálum eins og t.d. offitu og óendanlega mörgum öðrum kvillum tengdum gölluðu líferni. Því hvet ég alla til drífa sig af stað, byrja að gera eitthvað frekar en ekki neitt. Tíu armbeygjur eru ekki aðeins margfalt betri en engar heldur óendanlega, það sama gildir um göngutúra, sundferðir, lyftingar, skokk og bara allt heila klabbið. Hver veit svo nema einhverju okkar takist að finna hið fullkomna prógramm einhvers staðar á leiðinni. Þó er ábyggilegt að til þess þarf að prófa ýmislegt :)

Hér koma tenglar á greinar sem henta mismunandi markmiðum:
Ítarleg og afar góð grein Mikes Mahlers um heilsu og þjálfun fyrir almenning
Æfingarútínur Daves Drapers, mestmegnis vaxtarræktarmiðaðar og með skemmtilegu kraftívafi en þó þess eðlis að allir sem hafa gaman af lyftingum finna eitthvað við sitt hæfi
Lærið að sippa hjá Ross Enamait
Hressandi tuska í andlitið fyrir bókstafstrúarfólk innan æfingageirans

Kaffi eða ekki kaffi?

Nýverið las ég skemmtilega pælingu Ori Hofmeklers um kaffi. Sjálfur drekk ég kaffi og líkar vel þó vitanlega séu kaffi og kaffi sjaldnast það sama. Sem þjálfari fæ ég gjarnan spurningar um kaffi og hvort það sé hollt eða óhollt. Pæling Oris dekkar spurningarnar ansi vel.

Fyrir þá sem langar til að finna út úr því hverslags kaffi þeir séu, bendi ég á kaffiprófið góða á froskur.net

Ný könnun!

Drykkjakönnunin hefur nú verið tekin af síðunni og ný er komin í staðinn. Nú leikur mér hugur á að vita hvaða nasl sé í uppáhaldi meðal lesenda. Eins og venjulega er þetta spurning um líf og dauða og full ástæða til að fá magasár og prófkvíða.

Niðurstöður drykkjakönnunarinnar

Niðurstöður drykkjakönnunarinnar liggja nú fyrir og voru hlutföllin sem hér segir:

11% Espresso (3)
3% Grænt te (1)
44% Nýpressaður ávaxtasafi (12)
37% Vatn (10)
3% Gos (1)

Tölurnar í svigunum standa fyrir fjölda einstaklinga sem valdi viðkomandi lið. Eitthvað er nú kannanakerfið ófullkomið því samanlögð prósenta er 98%, nema það sé svo geysifullkomið að það viti sem er að könnun af þessu tagi mun aldrei gefa 100% hugmynd um viðfangsefnið. Skiptir svo sem ekki miklu máli þar sem kannanirnar á síðunni eru nú meira til gamans gerðar en að rita upp úr þeim langar tölfræðipælingar :)

Gott form

Þessa grein skrifað ég þann 29. mars árið 2002 og finnst full ástæða til að birta hana aftur þar sem hennar er enn þörf. Gjörið svo vel:

Hvað er gott form? Er gott form að geta sýnt magavöðvana? Er gott form að geta hlaupið tíu kílómetra í einu? Er gott form að lyfta hundrað kílóum í bekkpressu? Svarið við fyrstu spurningunni er nei. Svarið við annarri og þriðju spurningu er afstætt. Til er fólk sem lyftir þungum lóðum eins og ekkert sé en getur svo ekki gengið hálfan kílómetra án þess að pústa. Svo eru þeir sem geta gengið endalaust en engu lyft. Mér finnst það liggja beint við að sitt lítið af hverju er sniðugt í þessum efnum og ef æfingarnar eru fjölbreyttar þá hlýtur líkaminn að verða fjölhæfari. Ef fólk gerir ekkert til að auka þol þá eykst þolið einfaldlega ekki, líklegra er að það minnki. Það sama gildir um sprengikraftinn.

Sjálfsagt eru margir orðnir ringlaðir og sjá fyrir sér endalausar þolfimiæfingar og marga tíma í lyftingasal fyrir utan stór fjárútlát í æfingastöðvar og fæðubótarefni. Sleppið fæðubótarefnum, þau eru að jafnaði rusl. Já, já einhver rannsókn benti til þess að blablabla. Hverjir fjármagna rannsóknirnar? Hvaða aðferð var notuð? Lásuð þið skýrsluna eða var bara einhver sem kastaði þessu fram? Jæja en segjum nú sem svo að rannsóknin sé góð og gild og niðurstöðurnar dagsannar. Hafa matvæli versnað eitthvað síðustu árþúsundin? Er mjólk og skyr eitthvað öðruvísi en fyrir fimmtíu árum? Neineinei. Hluti af því að vera heilbrigður er að borða hollan, góðan og fjölbreyttan mat.

Það er hægt að hreyfa sig á fleiri stöðum en á æfingastöðvum. Við erum vel flest með tvær hendur og tvo fætur og kunnum ansi mörg að ganga. Armbeygjur nútímans eru ekki verri en armbeygjur voru fyrir 500 árum. Teygjuæfingar er hægt að gera hvar sem er. Það er engin ein aðferð til æfinga réttari en önnur og það er ákaflega misjafnt hvað hentar hverjum. Sumum finnst gott að synda 500 m meðan öðrum finnst gott að ganga 2 km. Enn betra væri að labba upp í sundlaug og synda 500 m og gera svo nokkrar armbeygjur inn í útiklefa, daginn eftir væri svo kjörið að hífa sig upp á stöng áður en maður stingur sér til sunds.

Eins og sjá má þá er það fjölbreytnin sem skiptir hvað mestu máli þegar talað er um gott form. Ég þekki meira að segja fólk sem notar garðrækt sem líkamsrækt með alveg hreint ákaflega góðum árangri og reynið ekki að telja mér trú um að æfingar geti ekki orðið að áhugamáli. Garðrækt og kajakróður hmmm, skíði og sund... Það má finna margar og skemmtilegar leiðir að fjölbreyttum og hollum lífsstíl.

Lausn fyrir litlu plánetuna okkar?

Fyrir mörgum árum las ég ansi góða bók sem heitir Diet for a Small Planet eftir Frances Moore Lappé og hafði feykilega gaman af. Í bókinni er fjallað um hve illa mannskepnan nýtir elsku jörðina okkar við matvælaframleiðslu og hvernig bæta megi úr því.

Í bókinni má einnig finna gnótt upplýsinga sem gagnast þeim sem vilja gerast grænmetisætur eða í það minnsta auka við grænmetis-, korn- og baunaneyslu. Sú útgáfa sem ég las kom út fyrir langalöngu, einhvern tímann á áttunda áratugnum, og gæti auðveldlega hafa gleymst í þeirri bókaglás sem til er um næringu og heilsu. Hún virðist þó hafa hitt í mark því hún hefur verið endurprentuð aftur og aftur.

Vísindamenn nútímans pæla greinilega eitthvað í þessa áttina og rakst ég á ansi áhugaverða grein um hvernig megi hámarka jarðnytin, greinilega innblásin af Frances Moore Lappé. Hér er linkurinn.

Hvatningarræða Steve Jobs

Þegar ég byrjaði að blogga um heilsu og þjálfun var Steve Jobs mér ekkert sérstaklega ofarlega í huga og í þessu tæplega korterslanga myndskeiði er viðfangsefni Steves ekki heilsufræði. Myndbandið er hvatningarræða sem hann hélt við brautskráningu kandídata í Stanford árið 2005. Ég hef hlustað oftar en einu sinni á þessa ræðu og finnst mikið til hennar koma.

Skilaboð ræðunnar eiga að mínu mati erindi við alla og er einhvern veginn bara einföld og þörf áminning um að lifa lífinu lifandi. Margir gullmolar þarna á ferðinni.

Linkind

Hvar á ég að byrja? Eins og gefur að skilja les ég og fylgist vel með umræðu og nýjungum á sviði þjálfunar. Nokkuð finnst mér um að óraunhæfar væntingar séu á kreiki en tek þó fram að ég er síðasti maður til að reyna að draga úr einum né neinum á þessu sviði.

Fyrir þá sem vilja ná undraverðum árangri með ótrúlega lítilli fyrirhöfn segi ég: Ef eitthvað hljómar of vel til að vera satt, þá er það líklega lygi. Vissulega má segja að árangur sé oft á tíðum undraverður en manni finnst það þó sjaldnast þegar maður veit hve mikil vinna býr að baki.

Alla jafna fylgja þessum loforðum himinhá útgjöld og eru hin ýmsu fæðubótarefni og göldrum búin æfingatæki næg sönnun. Hér er eitt dæmi um slíkt. Framleiðandi tækisins býður fólki að greiða 14.615 dollara til að fá léttu leiðina heim í stofu. Ég veit ekkert um þetta tæki annað en að það er dýrt.

Ég ætla ekki að byrja að telja upp undraefnin sem neytendum standa til boða. Í flestum heilsutímaritum er ofgnótt auglýsinga fyrir þessi efni og öll segjast þau vera í fararbroddi á sínu sviði, t.d. fitubrennslu eða vöðvauppbyggingar. Einn hængur er þó á fullyrðingum þeirra! Hvernig geta 50 eða 500 ólíkir framleiðendur verið með besta undraefni sem sögur fara af? Ekki mikill fararbroddur það. Mér finnst fnykurinn af málinu gefa til kynna að þetta snúist eingöngu um létta leið til að gera örfáa ríka fremur en létta leið fyrir marga til að bæta heilsuna. Látið ekki ginnast. Ef þessar lausnir væru raunverulegar litum við öll út eins og toppíþróttafólk með því einu að borða kartöfluflögur.

Greinilegt er þó að einhver kaupir þetta dót úr því að meira og meira er framleitt og er þar um að kenna almennri linkind. Þegar agann til að skuldbinda sig til að hirða almennilega um líkamann vantar er leitað á náðir skyndilausna. Linkind einkennir allt of marga hluti í nútímanum og langar mig að taka lítið dæmi.

Um tíma bjó ég á stúdentagörðunum við Háskóla Íslands og er fimm til tíu mínútna gangur í flestar háskólabyggingar á svæðinu. Þrátt fyrir þessa æðislegu staðsetningu fóru margir á bílnum í skólann. Þarf ég að segja meira? Eru þægindin orðin okkur bókstaflegur fjötur um fót?

Fyrir skömmu skrifaði ég grein um Steve Reeves og nokkrar af hans kenningum um heilbrigt líferni. Með greininni fylgdi mynd af Reeves í toppformi og er alveg á hreinu að hann gerði gott betur en að mæta á æfingar og hafa ófáir svitalítrarnir farið í þá vinnu sem býr að baki slíkri líkamsbyggingu. Engin létt leið þar frekar en annars staðar.

Hver sem markmiðin eru þarf alltaf að feta leiðina. Sé markmiðið að brenna tveimur kílóum af fitu og bæta tveimur kílóum af vöðvum í staðinn er heilmikil vinna framundan. Sé markmiðið að brenna fimm kílóum af fitu án þess að minnka eða auka vöðvamassa er líka heilmikil vinna framundan. Hvað sem það er þá þurfum við alltaf að leggja eitthvað á okkur sjálf.

Harðsoðna útgáfan:
Linkind gerir okkur að linum kindum...
Harkan sex með hæfilegri blöndu af vitrænni nálgun og ástríðu færir okkur að markmiðum okkar :)

Styrktaræfingar með líkamsþyngd

Ekkert gymm, ekkert mál! Þegar að líkamsþjálfun kemur er fátt annað en ímyndunaraflið sem takmarkar möguleikana. Þegar kemur að því að gera æfingar þar sem líkaminn er eina verkfærið gera margir þau reginmistök að reyna að finna staðkvæmar æfingar við það sem gert er í hefðbundnum lyftingasal. Slík nálgun kallar á algerlega óþarfar takmarkanir.

Allmargir telja sig kunna að gera armbeygjur, en hvað eru armbeygjur? Armbeygjur er nafn á ótrúlega stórum og fjölbreyttum hópi æfinga. Þær má gera með flata lófa á gólfinu, á krepptum hnefum, á fingurgómum eins fárra putta og maður vill. Hallanum má breyta allt frá því að halla sér standandi upp að vegg, liggja flatur á gólfinu eða standa hreinlega á höndum og vitanlega eru stigin á milli þessara möguleika eins mörg og manni sýnist.

Til að auka enn á fjölbreytni armbeygjanna má hafa breytilegt bil á milli handanna, allt frá mjög þröngu gripi, þannig að hendurnar séu nánast alveg upp við hvora aðra á gólfinu, og upp í mjög gleitt grip. Ég vil þó koma því á framfæri að margt af því sem ég hef drepið á er ekki á færi byrjenda og gæti reynst varasamt að fara of geyst, t.d. er það alls ekki allra að gera armbeygjur standandi á höndum.

Vá, og þetta var bara um armbeygjurnar! Það besta var að það sem ég taldi upp fyrir armbeygjur er langt frá því að vera tæmandi listi yfir þá möguleika sem armbeygjur bjóða upp á, laaaangt frá því, og það sama gildir um allar hinar líkamsþyngdaræfingarnar. Upphífingar, dýfur, hnébeygjur og svo mætti lengi telja.

Oft heyri ég gárunga segja að æfingar með líkamsþyngd séu einfaldlega ekki nógu krefjandi, þeir séu of sterkir fyrir svoleiðis. Það er rétt að líkamsþyngdin takmarkar þá þyngd sem æft er með, segir sig sjálft, en þá bendi ég enn og aftur á ímyndunaraflið. Hvað með að gera armbeygjur með einni hönd og hnébeygjur á öðrum fæti? Möguleikarnir eru endalausir og lengi má auka álagið eftir því sem maður styrkist.

Skemmtileg leið til að fá hörkugóða æfingu á stuttum tíma, krefst bæði styrks og þols, er að nota hinar svokölluðu börpí. Hún er framkvæmd þannig að maður stendur uppréttur í byrjun, beygir sig niður og setur lófana á gólfið fyrir framan sig, spyrnir fótunum aftur fyrir sig þannig að maður sé í plankastöðu og gerir sprengiarmbeygju um leið (þetta er allt gert í einni eldsnöggri hreyfingu), hoppar strax fram með fæturna aftur og endar svo á að stökkva upp í loftið með miklum sprengikrafti (passið þó að lenda mjúklega). Svona er einni endurtekningu lýst og sjáið hvernig ykkur líður eftir tíu eða tuttugu.

Sjálfur nota ég börpí gjarnan til að setja punktinn yfir i-ið í lok æfingar og líkar það afar vel. Ef ykkur líkar ekki við þá tegund sem ég lýsti hér á undan er lítið mál að sníða æfinguna að eigin þörfum.

Þar sem æfingar með eigin þyngd bjóða upp á svo mikla fjölbreytni er mikilvægt að finna út hvað manni finnst skemmtilegt en á sama tíma að passa upp á að líkaminn sé þjálfaður sem heild. Með svo rosalegt úrval er óþarfi að láta sér leiðast og jafnvel sniðugt að hafa nokkrar æfingaraðir í gangi sem hægt er að velja á milli eftir því hvaða stuði maður er í eða raða þeim á ákveðna daga, t.d. eina á mánudegi, aðra á miðvikudegi og þá þriðju á föstudegi.

Fleiri greinar:
Grein eftir Alwyn Cosgrove
Æðisleg börpígrein frá Ross Enamait
Hér er önnur grein eftir Ross Enamait sem inniheldur skemmtilega tillögu að snarpri æfingu

Margt má læra af Steve Reeves

Steve Reeves er eitt af nöfnunum sem ekki fer framhjá þeim sem hafa áhuga á heilsurækt, sögu hennar og áhrifavöldum. Leið hans inn á sjónarsviðið lá í gegnum vaxtarræktina, sem á þeim tíma var nánast óþekkt fyrirbæri og afar ólík þeirri vaxtarrækt sem tíðkast nú á dögum. Að mínu mati var sú íþrótt miklum mun heilbrigðari en efnafræðikeppnir nútímans.

Hafi nafn Steves ekki læðst að manni í gegnum heilsuræktaráhuga þá tryggði Frank-N-Furter í myndinni Rocky Horror að það kæmist til skila þegar hann tælir Brad og Janet inn til sín: We could take in an old Steeve Reeves movie, og er alveg á tæru að áhugi Frank-N-Furters snerist ekki að neinu leyti um kenningar Steves um matarræði og þjálfun. Steve Reeves var, og er enn, í augum margra einn besti fulltrúi hins heilbrigða og hrausta karlmanns, fullkomin eftirmynd grísku guðanna. Ef hvorugt dæmið klingir bjöllum meðal lesenda er kominn tími til að bæta úr því.

En hvers lags lifnað stundaði maður á borð við Steve Reeves? Æfði hann ekki kvölds og morgna? Át hann ekki sex máltíðir á dag og sneiddi hjá kolvetnum? Borðaði hann ekki reiðarinnar býsn af prótíni? Nei, ekki æfði hann kvölds og morgna, ekki var hann með kolvetna-, fitu- eða prótínáráttu og hann borðaði yfirleitt ekki nema þrisvar á dag.

Æfingaáætlanir hans voru einfaldar og það voru matarvenjurnar einnig. Til að gefa hugmynd um æfingaaðferðir hans þá voru lyftingar og kraftganga þær æfingar sem hann mælti helst með. Í kenningum sínum leggur hann til að lyftingar séu ekki stundaðar oftar en þrisvar í viku og hæfilegt sé að stunda kraftgönguna fjórum sinnum í viku u.þ.b. hálftíma í senn. Djúpöndun lagði hann einnig ríka áherslu á og taldi bein tengsl á milli hennar og aukinnar orku einstaklinga.

Hvað lyftingarnar snerti þá þjálfaði hann líkamann sem heild en breytti fjölda endurtekninga og setta í samræmi við markmið og áherslur hverju sinni. Hvernig væri lyft skipti miklu máli því lyftingar og lyftingar eru ekki alltaf sami hluturinn, einkum og sér í lagi þegar kemur að góðri og agaðri tækni.

Margt tel ég að nútímamaðurinn geti lært af kenningum Steves Reeves þó svo að auðvitað séu til margir stígar að einu og sama markmiðinu, þjálfunar- og næringarfræði engar undantekningar þar. Því meira sem rýnt er í málin má sjá að ólíkar leiðir henta mismunandi fólki en allar eiga þær þó eitt sameiginlegt: Árangur er bein afleiðing gjörða okkar, við uppskerum eins og við sáum.

Ástæða þess að ég endurorðaði máltækið gamalreynda var sú að ég vildi tengja nafnorðið árangur við sögnina að gera. Ég get ekki beðið aðra að æfa fyrir mig, ég þarf að gera það sjálfur. Í stuttu máli sagt þá snaraukast líkurnar á árangri ef leiðbeiningum Steves er fylgt eftir, að ég tali nú ekki um í samanburði við að lesa um þær og láta þar við sitja.

Ítarefni:
Góð yfirlitsgrein frá Mike Mahler
Heimasíða Steves Reeves heitins
Grein um Steve Reeves á wikipediu

Hvatning

Hér er á ferðinni hvatningarræða frá Al Pacino úr myndinni Any Given Sunday. Myndina hef ég ekki séð, ætla að bæta úr því, en ræðuna hef ég hlustað á nokkrum sinnum og alltaf veitir hún mér aukakraft til að halda áfram að gera það sem þarf til að ná markmiðum mínum.

Hvatning er hverri manneskju nauðsynleg og það sem Al Pacino segir, og hvernig hann segir það, virkar. Ræðuna má auðveldlega heimfæra á einstaklinga og önnur markmið óskyld amerískum fótbolta. Hluti af starfi einkaþjálfara er einmitt að hvetja fólk áfram og ef einhvern langar í aukainnblástur til að gera betur í dag en í gær þá er ræðan Pacinos málið.

Algerir byrjendur: Sund

Sund er bæði skemmtileg og góð alhliða líkamsþjálfun sem auðvelt er að stunda, enda nóg af sundlaugum á Íslandi. Sundiðkun krefst ekki dýrs búnaðar og er hægt að fá góð sundgleraugu og sundhettur í flestum íþróttaverslunum, mæli líka með að fólk fái sér sundbol eða -skýlu. Seinna meir má bæta við útbúnaði eins og froskalöppum, en þær gera manni kleift að komast mun hraðar yfir (mikið stuð).

Flestir sem ég sé í laugunum nota bringusundið en þó eru skriðsundsiðkendur þar í bland. Flugsund og bakskriðsund sé ég mun sjaldnar og er það helst ef sundæfingar keppnisfólks eru í gangi. Vart þarf að minnast á þau lífsgæði sem fólgin eru í því að vera einn með sjálfum sér og heyra ekkert nema vatnsgjálfur og eigin andardrátt, eins konar hugleiðsla og þar af leiðandi hentar sundið nútímafólki sérdeilis vel.

Til þess að gera sundástundun að raunverulegri líkamsrækt og uppskera einhvern ávinning er nauðsynlegt að stunda æfingar reglulega, t.d. er margfalt betra að synda 1000 metra þrisvar í viku en að böðla sér í gegnum 5000 metra einu sinni í viku. Vegalengdin segir þó ekki alla söguna því 200 metra flugsund er flestum umtalsvert erfiðara, ef ekki ómögulegt, en 200 metra bringusund og ekki er sama hvort synt sé hratt eða hægt.

Góð leið til að fylgjast með árangri er að taka tímann á hve lengi maður er að synda t.d. 500 metra eða hve langt maður kemst á föstum tíma t.d. 12 mínútum. Heppilegt er að gera slíka mælingu mánaðarlega. Að fylgjast með árangrinum gerir þjálfunina markvissari auk þess sem upplýsingar úr slíkum athugunum eru bæði gagnlegar og oft skemmtilegar.

Í þessu sýnisprógramm nota ég bæði bringu- og skriðsund og geng út frá að bringusundið sé sá sundstíll sem reynist léttari. Áætlunin miðast við fjórar vikur og að fjórum vikum loknum má endurtaka leikinn með breyttum áherslum miðað við aukna hreysti. Allar æfingarnar eru hannaðar miðað við þrjú skipti í viku og henta vel samhliða styrktarþjálfun af einhverju tagi.

Fyrsta vika
200 metra bringusund á þægilegum hraða
200 metra bringusund, aðra hverja ferð er aðeins andað í öðru hverju taki
200 metra bringu- og skriðsund til skiptis, bringusundið rólegt en skriðsundið hratt
200 metra bringusund á þægilegum hraða
Samtals 800 metrar

Önnur vika
200 metra bringusund á þægilegum hraða
300 metra bringusund, aðra hverja ferð er aðeins andað í öðru hverju taki
300 metra bringu- og skriðsund til skiptis, bringusundið rólegt en skriðsundið hratt
200 metra bringusund á þægilegum hraða
Samtals 1000 metrar

Þriðja vika
200 metra bringusund á þægilegum hraða
300 metra bringusund, aðra hverja ferð er aðeins andað í öðru hverju taki
400 metra bringu- og skriðsund til skiptis, bringusundið rólegt en skriðsundið hratt
100 metra bringusund, tvö handatök fyrir hvert fótatak
200 metra bringusund á þægilegum hraða
Samtals 1200 metrar

Fjórða vika
300 metra bringusund á þægilegum hraða
300 metra bringusund, aðra hverja ferð er aðeins andað í öðru hverju taki
400 metra bringu- og skriðsund til skiptis, bringusundið rólegt en skriðsundið hratt
4 x 50 sprettir með sundaðferð að eigin vali. Eftir hvern sprett skal hvílt í 20-30 sekúndur
300 metra bringusund, tvö handatök fyrir hvert fótatak
300 metra bringusund á þægilegum hraða
Samtals 1800 metrar

Hafirðu áhuga á að gera meiri alvöru úr sundiðkuninni eru sundfélög starfrækt út um allt land. Mörg þeirra bjóða upp á æfingar fyrir þá sem ekki eru lengur gjaldgengir á ungmennafélagsmót, æfingar í garpaflokki fyrir bæði karla og konur. Skorti þig færni í einhverri af sundaðferðunum fjórum eða langar til að læra nýja er kjörið að skella sér á fullorðinssundnámskeið, aldrei of seint að byrja. Þessi námskeið eru gjarnan auglýst í afgreiðslu sundlauga. Góða skemmtun!

Að lokum er stutt grein með ýmsum ábendingum fyrir byrjendur sem kunna að synda en vilja bæta tæknina.

Viðtal við Ori Hofmekler

Í þessu myndskeiði kynnir höfundurinn Ori Hofmekler nýjustu bók sína: The Anti-Estrogenic Diet. Ég hef ekki lesið hana en viðurkenni að ég hlakka mjög til að hakka hana í mig.

Ég kynntist verkum Oris Hofmeklers vorið 2006 þegar ég las bók hans The Warrior Diet. Áður hafði ég kynnt mér grundvallaratriðin í þeim lífsstíl sem hann leggur til í bókinni og þótti þau vægast sagt athyglisverð. Það sem sérstaklega vakti athygli mína var að þarna voru á ferðinni kenningar sem pössuðu ekki að neinu leyti við megnið af því sem heilsuspekúlantar nútímans predika. Þrátt fyrir góðan rökstuðning var ég enn svolítið efins en vitanlega forvitinn.

Þegar þannig er komið fyrir mér geri ég venjulega tilraun á sjálfum mér og hef gert nokkrar slíkar í gegnum tíðina. Tilraunir af þessu tagi geri ég þannig að ég fylgi fræðunum staf fyrir staf, fylgist grannt með því sem ég borða og hvernig mér líður frá degi til dags. Auk þess held ég nákvæma æfingadagbók svo ég sjái svart á hvítu hvort tilraunin bitni á eða bæti styrk og þol.

Að fjórum vikum loknum komst ég að því að lífsstíllinn hentaði mér ansi vel, styrkur og þol jukust ef eitthvað var, mér leið mjög vel og ekki spillti að fituprósentan hafði lækkað. Í staðinn fyrir að hætta eftir fjórar vikur hélt ég áfram og hef nú lifað þessum lífsstíl meira og minna síðan í júníbyrjun 2006. Margir urðu forvitnir og spurðu hvort ég væri ekki orkulaus á svona mataræði en sannleikurinn var sá að ég var orkumeiri en áður og ekki háður blóðsykursveiflum daginn út og inn eins og t.d. vinnufélagar mínir á þeim tíma.

Af einskærum áhuga og eðlislægri forvitni um hvað ætti sér stað í líkamanaum las ég aðra bók eftir kauða, Maximum Muscle - Minimum Fat, og hafði ákaflega gaman af. Þarna eru á ferðinni sömu grundvallarprinsipp en með mun vísindalegri nálgun, enn meiri rökstuðningi og ekki víst að almenningur hafi jafngaman af slíkri lesningu. Bókina myndi ég hins vegar kalla nauðsynlegt ítarefni fyrir þá sem vilja hin raunverulegu fræði á bak við warrior kenninguna og hafa einhvern skilning eða áhuga á líffræði.

Til að gefa ykkur smáhugmynd um hvað kenningar Oris ganga út á þá er einn af rauðu þráðunum t.d. að neyta matvæla sem laus eru við skordýraeitur og niðurbrotsefni hormóna- og sýklalyfja, semsagt lífrænna matvæla og færir hann mörg góð og gild rök fyrir því. Aðalþráðurinn er þó tímasetning máltíðanna, að fasta yfir daginn og borða stóran kvöldverð. Þannig að tuttugu tíma fastar maður og hefur svo fjóra tíma til að fullnægja næringarþörf líkamans.

Tuttugu tíma fasta kann að hljóma sem erfið hugmynd og fyrir þá sem finnst það er hughreystandi að átta tímum af þessum tuttugu er varið í svefn. Annar þáttur sem gerir þetta auðveldara en ella er að fastan gengur fyrst og fremst út á að afeitra líkamann og er því frábært að notast við nýpressaða grænmetis- og ávaxtasafa, grænmetissoð eða einfaldlega ávexti og grænmeti eins og þau koma fyrir í náttúrunni. Einnig er tedrykkja er af hinu góða í föstuferlinu.

Fyrir þá sem hafa áhuga á að kynna sér grunnhugmyndirnar betur áður en farið er út í lestur bóka eða tilraunir með nýjan lífsstíl eru hér nokkrir tenglar:

Upplýsingar á heimasíðu Warrior Diet
Viðtal á bodybuilding.com
Stutt samantekt frá öðrum sem gerði tilraun á sjálfum sér :)

What makes us eat?

Fékk sendan tengil á skemmtilega myndasyrpu, endilega kíkið, sem ber heitið What makes us eat? Um er að ræða samspil mynda og texta og eru talin upp nokkur atriði sem hafa ótrúlega mikið að segja um hvað fólk borðar og hvenær.

Segið svo að umhverfið hafi ekki áhrif á hegðun okkar. Alltaf finnst mér jafngaman að fá staðfest hvað mannskepnan er einföld þrátt fyrir ótalmargar tilraunir okkar til að sýna fram á annað. Góð matarlykt hefur t.d. alveg nákvæmlega sömu áhrif á okkur og Plútó sem sveif á ilminum í Walt Disney teiknimyndunum.